Chemin 2 - St CΓ΄me d'Olt (Aveyron)

Sinds lange tijd al had ik gepland om in het klooster van St Côme en Conques te overnachten. Dat betekent automatisch twee kortere etappes. Geen straf natuurlijk en goed voor lijf en leden. Denk niet: 'ik heb de Aubrac gehad', verrassingen van dalen en stijgen blijven komen en modder is er ook nog volop zo heb ik vandaag moeten constateren.

De camino betekent ook ontmoeten en afscheid nemen. Vandaag is dat het afscheid van Jean-Michel. Zijn dag schema wijkt af van het mijne en ieder heeft zijn eigen camino blijkt maar weer. Na drie dagen waren we echte wandelmaten geworden en kwamen we onder een zwak zonnetje de berg af en zongen luidLe Printemps (de lente) van Michel Fugain. Voor de poort van het klooster was het 'partir c'est mourir un peu' (afscheid nemen is een beetje sterven). We pinkten allebei nog net geentraan weg. Drie dagen lief en leed lijkt weinig maar is een hele tijd op deze soms wonderlijke camino.

Nu kom ik, hoe zal ik het zeggen, in een nieuwe shift terecht. Maar het weerzien met Elly en Ingrid -twee Duitse leeftijdsgenoten die in Istanbul wonen- en met wie ik drie dagen geleden samen een kamer deelde, is allerhartelijkst. Tijdens het avondeten in de refter zitten we in gezelschap van drie aardige Franse heren. Het gesprek is allerbest en laat nou een van hen een gepensioneerde leraar Frans in Frankrijk zijn. Ik word onderworpen aan een kruisverhoor en uitgenodigd morgen samen met ze te lopen. We logeren ook nog op hetzelfde adres zo blijkt. Als voeten en benen goed mee blijven werken beloofd het een leuke dag te worden.

Mijn rugzak overigens -met misschien iets overgewicht- is bijna mijn beste vriend, hij moet alleen ophouden irritante schuurplekken op mijn heupen achter te laten.

Voordat ik het vergeet sexy sectie dames; ik ga school voorstellen ons verplicht stage te laten lopen op de camino !
___________________________________

Depuis longtemps j'avais le souhait de passer une nuit au couvent de St Côme d'Olt et à la communauté des Prémontés de Conques. Cela implique automatiquement 2 étapes plus courtes. Loin d'être une punition c'est un bienfait pour le corps et l'esprit. Ne pense pas qu'au delà les surprises s'arrêtent: les montées alternent avec les descentes. Ici la planitude, on ne la connaît pas. Le chemin c'est se rencontrer, se dire adieu et la bonne surprise de se revoir. Aujourd'hui c'est l' adieu de Jean-Michel. Après 3 jours de marche nous avons sympathisé et sous un soleil encore faible on descendait en chantant Le Printemps de Michel Fugain. Partir, c'est mourir un peu et on avait les larmes aux yeux. Et au magnifique couvent de St Côme, j'ai le plaisir de retrouver ls 2 Allemandes d'Istabul avec qui je partageais la chambre il y a 3 jours. Pendant le repas je me trouve à côté de 3 Français charmants, eh dis donc, l'un deux, Paul, est un ancien prof de français. Je me vois soumis à un test et ils m'invitent de marcher avec eux le lendemain. Si mes pieds ne me chahutent pas trop, se sera une journée belle et en plus on a réservé à la même adresse. Mon sac à dos d'ailleurs est presque devenu mon meilleur ami s'il cesse d'irriter mes hanches.

Mes chères collegues de la section française sexy; je tiens absolument à faire une proposition très honnête à Mme la Directrice; imposer impérativement dans le programme un séjour linguistique et pédestre sur ce mirifique chemin.

(J'exprime toute ma gratitude à 'mon' prof Paul sur ce chemin !)

Chemin 1 - St Chély d'Aubrac (Lozère)

Le Puy en Velay - St Chély d'Aubrac (6 dagen - 150 km)

Ik geloof er niet meer in. In de opwarming van de aarde na zes dagen kou, regen, hagel, sneeuw, modderen veel wind. Alle kleren hebben wetegelijk aangehad om het barre weer op de 1360 m hoge Aubrac in de Auvergnete trotseren. De natuur is wonderschoon, absoluut, maar op de vijfde dag zijn we meer in gevecht met de elementen dan met het bewonderen van de prachtige landschappen. Gek genoeg heeft dat ook zijn charme, zeker achteraf en ik prijs me gelukkig nagenoeg ongeschonden de eerste zes dagen gelopen te hebben.

Het laklaagje is er helemaal vanaf; sokken doen indien nodigdienst als handschoenen en s'avonds loop ik vrolijk rond op mijn nep-crocks. Régine die een 'café' runt op de route prijs ik de hemel in. Ze is een geschenk uit de hemel, al is haar koffie maar zo-zo, hij is in ieder geval warm. Kijk niet naar het interieur, 't zou zo passen in Showroom. Maar we zitten hier dan ook in la France profonde, merkt Jean Michel uit Orléans vrolijk op. Met hem en met Marie-Luce uit Nantes loop ik sinds twee dagen samen. Jean-Miche heeft veelhumor.Het is de hele dag Frans wat hier de klok slaaten ikken inmiddels alle benamingen voor alle soorten van weertypen.Om deze teonthouden is een ander verhaal.
Slapen is trouwens ook wat anders. De gîtes zijn zeker niet slecht maar slapen met soms zes personen in één ruimte valt niet altijd mee (ronron...)

Vanaf morgen is het dalen en wordt het weer beter is ons beloofd door de météo........(dat overigens al drie dagen). Dat beloofd veel goeds.Het voelt alseen warm bad tussen al die Fransen. En verder ?
Nog diverse mooie ontmoetingen gehad. Ik kom er nog op terug, misschien.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Je n'y crois plus. Au rechauffement de la terre. Après six jours de la pluie, du froid, de la grêle, de la neige,de la boue en beaucoupdu vent sur le plateau de l'Aubrac à 1300 m. Le sac était plus léger parce-que j'avais tout sur le dos.La nature est absolument magnifique. C'est au 6ème jour que nous nous sommes battus contre les éléments plus que d'admirer le paysage. Cela a aussi son (petit) charme. Surtout après. Je me rejouis d'avoir passé les premières 6 étapes sans encombres. La couche de vernis est partie; les chaussettes me servent de gants et le soir je me promèene fièrement sur mes faux-crocs.

Je bénie Régine qui fait 'café' sur la route; elle est un cadeau tombé du ciel bien que son café ne soit pas trop bonne il nous réchauffe. Ne regardez pas son intérieur; ça entrait bien dans le programme Showroom. Mais on est réellement dans la France profonde, me dit Jean-Michel d'Orléans avec une sourire. Avec lui et Marie-Luz de Nantes je marche depuis deux jours. Jean-Mi a du l'humour.
Toute la journée j'entends parler le vrai français, c'est très enrichissant. Mais le retenir c'est beaucoup plus difficile.
Dormir aussi n'est pas facile. Les gîtes ne sont pas mals mais ce n'est pas évident de dormir à six parfois dans la même chambre (bruits incongrus).

Demain on redescend dans la vallée et tout devient plus facile et le printemps devrait arriver. En plus je me trouve dans un environnement agréable parmi tous ces Français.
Et pour le reste ?
Encore quelques bonnes rencontres. J'y reviendrai plus tard, peut-être.

Parijs

Alle wegen enook de spoorwegen in Frankrijk, lopen naar Parijs. Om naar Le Puy te treinen reis je dus via de hoofdstad. Geen straf en een mooie gelegenheid om Guillaume, mon pèlerin préféré, te bezoeken. Als pelgrim klopte Guillaume in 2008 aan bij de zusters in Moissac alwaar ik destijds hospitalière was. Er was meteen een klik en we bleven sindsdien met elkaar in contact. Hij woont in hartje Parijs, ook niet verkeerd. Gepakt en gezakt en meteen kilo asperges, vers van het land, kom ik aan in Parijs.

Limburg 2 - le Limbourg 2

En zo verruilden wij het Spaanse land dus noodgedwongen voor het Limburgse land. Goed. Wel altijd een gok; wat doet het weer ?

Nou, ik kan melden, het weer deed het uitzonderlijk goed. Japanners zouden zeggen: het was een ‘golden week', een bloesem-kijkweek, ja dat was het. Een perfecte (trainings)week met slechts één minpunt; de regenspullen zijn niet getest. Inderdaad, het kan slechter.

Zeg nou zelf, plaatsnamen als Chèvremont en Einighausen, om maar wat te noemen, doen je bijna vermoeden dat je in het buitenland bent . En Spanje deed tóch nog mee; de zusters in Maaseik en Sittard en ook de gîte in Houthem St. Gerlach, verwelkomden ons als echte pelgrims op weg naar Santiago de Compostela. Ook Jacobus zelf liet zich niet onbetuigd en schoot ons op het juiste moment te hulp.

Zittend op een bankje op het marktplein van Nieuwstad komt er in de verte een ligfiets voorbij. ‘Dat lijkt me wel wat', zei Peter met twee beblaarde hakken. Een paar tellen later staat de bewuste ligfiets voor onze neus. Als lezer van mijn weblog had Frits (Santiago-fan in hart en nieren) uitgerekend dat wij hier ergens zouden lopen. Frits werd een geschenk uit de hemel; Peter liggend en trappend naar Sittard en Frits te voet terwijl hij, waar nodig, borden en palen beplakte met Santiago-stickers. Ook vertelde Frits terloops dat het regende op La Gomera.....

Verder heel veel natuurschoon, leuke overnachtingen en nogdrie toevallige ontmoetingen meer onderweg. Zie de foto's onder Limburg 2.

Met drie keer per dag koelen van mijn achillespezen en het opmaken van mijn paklijst onder het motto ‘wat je niet meeneemt, is meegenomen', maak ik me klaar voor vertrek op 8 mei. Un peu nerveux, ik moet het eerlijk toegeven.

Even nog uitstel van executie want dat weekend ben ik nog eerst te gast bij Guillaume en familie in hartjeParijs. Op 11 mei begint de tocht dan écht.
___________________________________________________________________________

Et ainsi, par la force des choses nous échangions l'Espagne pour le Limbourg. Pourtant un risque ici; quel temps ferait-il? Alors, je peux t'informer qu'il faisait exceptionnellement bien. Les Japonais diraient: ce fut‘une semaine dorée'; une semaine plein de floraison, oui, c'était vraiment ça. Une semaine d'entraînement parfaiteavec qu'un seul mauvais point: les vêtements de pluie ne sont pas testés. En effet, il peut être pire.

C'est vrai, avoue-le, toponymes comme Chèvremont et Einighausen pour ainsi dire, te croient être à l'étranger. Et tout de même l'Espagne y participait encore. Lles sœurs à Maaseik (B) et Sittard (NL) et aussi la gîte à Houthem-St.Gerlach, nous accueillait comme des pèlerins en route pour St. Jacques de Compostelle.

Aussi St. Jacques payait de sa personne et nous prêtait de l'aide au moment à point. Assis sur un banc à la place de Nieuwstad on voit passer de loin un vélo couché. ‘Ça serait idéal', disait Peter ayant deux talons empoulés. Quelques secondes après le vélo en question est sous notre nez. Comme lecteur fidèle de mon blog, Frits (fan de l'âme de St Jacques) avait calculé qu'on devrait être quelque part dans ces environs. Frits devint un présent du ciel; Peter en pédalant couché vers Sittard et Frits à pied lorsqu'il collait, où nécessaire, des panneaux et réverbères avec des autocollants de St. Jacques. En passant Frits nous informait qu'il pleuvait sur l'île deLa Gomera.

Ensuite beaucoup de beautés de nature et deux rencontres surprenants en plus. A voir sous photos Limburg 2.

En glaçant mes talons d'Achille trois fois par jour et en dressant ma liste du matériel de randonnée sous la divise: ‘partez léger', je me prépare pour le départ le 8 mai. Un peu nerveuse, je l'avoue franchement. Un peu sursis, car je passe le weekend chez Guillaume et sa familleau coeur deParis. Le 11 mai la marche commence vraiment.

Limburg 1 - le Limbourg 1

Wat we al vermoedden is nu werkelijkheid. Onzewandeltochtop La Gomera is verleden tijd. Ryanair heeft alle vluchten geannuleerd. Is het erg ? Och, gegeven de huidige situatie waarop niemand invloed heeft en verdrietige berichten in privé kring zorgen ervoor dat we zonder veel problemen van de nood een deugd maken. Alles is relatief zo blijkt maar weer eens. Zoals een lezer van mijn blog zo treffend reageerde; de mens wikt, de natuur beschikt.

Ik ben in ieder geval thuis gekomen, dat kunnen velen nog niet zeggen.
En zo verwijder ik bij deze het hoofdstukje La Gomera van mijn weblog.

Het is lente, goed weer en Limburg is ook mooi. We gaan lopen en een kleine camino maken in het ‘schoënste schtukske Nederland'. Dat is Zuid-Limburg, mocht je dat nog niet weten. Morgenvroeg vertrekken we naar Roermond en starten daar onze wandeltocht. De eerste nacht zijn we al welkom bij de zusters in het Belgische Maaseik.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ce que nous avions déjàpressenti estréalité. Notre randonnée sur l'îleLa Gomera, c'est passée. Ryanair a annulé tous les vols. C'est grave? Eh bien, étant donné la situation actuelle sur laquelle personne n'a aucune influence et des nouvelles tristes dans notre cercle d'amis, on fait de nécessité vertu sans grand problème. A nouveau il se démontre que tout est relatif. Comme une lectrice de mon blog réagissait si saisissant; l'homme propose, la nature dispose.

En tout cas je suis bien rentrée, pour bien d'autres ce n'est pas encore le cas.
Et ainsi je retire de mon blog par la présente mon récitsur La Gomera.

C'est le printemps, il fait beau et le Limbourg, notre province, est belle aussi. Nous allons marcher et faire un petit camino dans ‘la plus belle partie' de la Hollande. Ça c'est bienle Limbourg-sud au casque tu ne le savais pas encore. Demain matin nousallons àRoermond où commencera notre marche. La première nuit nous sommes déjà la bienvenueauprès les sœurs dans la ville belge, Maaseik.

Montpellier 11 - Retour 2

Ik was opgelucht maar dat was van korte duur. Vrijdagochtend in mijn laatste les verneem ik pas het nieuws over de vulkaan op IJsland. Iedereen bleek op de hoogte te zijn, behalve ik. Die vulkaanuitbarsting zouzorgen dat die stakendejongens van de SNCF, ja nou nét die, mijn redding zouden worden. Maar dat wistik nog niet.

Low-cost carrier Ryanair geeft slechts zuinig informatie. Het ziet er niet best uit, zo concluderen ook Ellen en Lub. Vliegen is geen optie de komende dagen. Blijft over, jawel, de trein.

Vrijdagavond 21.00 uur. 'Zeker', zegt de mevrouw van de informatie, 'morgen is er TGV naar Brussel'. Of er plaats is ? Ze loopt mee naar de kaartjes automaat. Zaterdag én zondag tonen: volgeboekt. 'Geen paniek', zo stelt me gerust, 'koop gewoon een kaartje voor maandag en stap zaterdag op de trein'. Prijs: € 227,50 ! Oeps, dat is wel heel veel geld. Als ervaren conductrice weet ze hoe de hazen lopen. Nou, die lopen niet hard, verzekert ze mij. Meld je bij instappen anders gewoon bij de conducteur......

Zo stap ik zaterdagmiddag 11.57 uur op de trein naar Brussel zonder kaartje. Mijn ervaren conductrice had gelijk. Als er aleen conducteurzou zijn, hijzounooit door die mensenmassa heen kunnen komen. De trein zit tot de nok toe vol.

Ondertussen zoeft het Franse landschap voorbij. Buiten schijnt de zon en binnen wordt het toch nog gezellig. We zijn per slot elkaars lotgenoten endat schept een band.
Frankrijk, per slot van rekening ook het land vande 'broederschap'.

Precies 12 uur later ben ik weer thuisdankzij die jongens van de SNCF.
En nog goedkoop ook.
----------------------------------------------------------------------------------------
J'étais soulagée. Mais c'était de courte durée. Vendredi-matin pendant mon dernier cours on parle de la dernière nouvelle du volcan. Tout le monde était au courant, sauf moi. Cette éruption me renvoie aux gars de la SNCF, mon seul recours. Mais je le savais pas encore.

Parcimonieusement low-cost carrier Ryanair informe ses clients. 'Ça n'a pas l'air d'aller marcher', concluent aussi Ellen et Lub. Pour les prochains jours l'avion n'est pas une option. Il reste, eh bien oui, le train.

Vendredi soir, 21.00 h. 'Ah , oui', me dit la madame de l'accueil, 'demain il y aura un train pour Bruxelles'. S'il y a de la place ? Elle m'accompagne au distributeur de billets. Train complet, samedi ainsi que dimanche. Elle me rassure, 'ne paniquez pas. Je vous conseille d'acheter tout simplement un billet pour lundi et monter dans le train samedi'. Prix: € 227,50. Ouf, c'est trop cher! Ma controleuse expérimentée est bien informée. Elle sait qu'il y aura peu de contrôle. Vous montez et vous allez après au conducteur pour acheter un billet....
Elle a eu bien raison. Il aurait été impossible pour un contrôleur de passer dans un wagen si bondé. Elle m'avait bien renseigné.

Entre-temps le paysage français défile. Au dehors il y a un beau soleil. Au dedans l'ambiance devient plus chaleureuse. En fin de compte on est tous dans la même galère. Ça fraternise. La France, au bout du compte estaussi le pays de la fraternité.

Douze heures plus tardpileje suis chez moi, grâce aux gars de la SNCF.
Et bon marché en plus.

Montpellier 10 - Retour 1

Wat doe ik hier ? Een kaartje kopen voor de trein naar Béziers a.s.zondag. Logisch toch ? Nou hier is dat al anderhalve week geen logica meer. Behalve de staking van de huisartsen en de crèches vorige week laten de medewerkers van de SNCF (Franse spoorwegen) al anderhalve week hun spierballen zien. Wel/geen trein, hoe laat, niemand kan het zeggen. Het maakt niet uit op welk uur van de dag, héle lange rijen nerveuze en boze mensen staan te wachten voor informatie of om hun beklag te doen. Het is me inmiddels duidelijk, klagen heeft geen zin. De SNCF is onverbiddellijk. Minstens vijf bemande informatiestands staan opgesteld in de stationshal maar deze bieden de reizigers slechts een luisterend oor maar geen soelaas.

De tijd verstreek.Ik werd nerveus. Ik werd steeds nerveuzer. De vlucht van zondag mag ik immers niet missen. Mijn vakantieschemablijkt net zo strak als het knipschema van mijn kapper Jo.

'Ik breng je wel naar Béziers'. Daniëlle, mijn gastmoeder, is de reddende engel.En zo ontsnap ik uit de wurggreep van de SNCF. Althans dat dacht ik.

Daniëlle kan de stakers goed in de gaten houden, we wonen schuin tegenover de stationsingang en pal tegenover het kantoor. Dagelijks doet ze verslag. 'Ze hebben weer de hele dag gehangen, koffie staan drinken en sigaretten staan paffen'.

Niemand heeft me nog kunnen vertellen of de stakers wat bereiken met hun acties.

Je gaatonze NS nog prijzen.
---------------------------------------------------------------------

Que fais-je ici ? Acheter un billet pour le train à Béziers dimanche. C'est évident, non ? Eh bèh, depuis une semaine et demie c'est plus la logique ici.

A part les grèves des généralistes et des crèches, ce sont maintenant les imployées de la SNCF qui montrent leurs biceps. Train/pas de train, à quelle heure, personne ne peut le dire. Quelle que soit l'heure, il y a toujours de longues queues de voyageurs nerveux et en colère qui attendent leur tour pour obtenir de l'information ou pour se plaindre. Entretemps j'ai bien compris que c'est que du temps perdu. La SNCF est impitoyable.
Au moins cinq centres d'accueil ont été mis au service des voyageurs. Ils offrent une oreille attentive mais pas de solution.

Le temps passait. Je devenais nerveuse. Le tempas passait, je devenais de plus en plus nerveuse. Puisque je ne dois pas râter mon vol dimanche matin. Mon schéma des vacances est tout aussi tendu que l'emploi du temps de mon coiffeur Jo.

Danielle, ma mère d'accueil, est mon ange gardien. 'Je te conduira à Béziers'. Ouf, je suis sauvée des mains de la SNCF. Tout au moins je le pensais.

Danielle peut bien avoir à l'oeil les grévistes, on habite juste en face de leur bureau. Chaque jour elle me conte: 'toute la journée ils n'ont que traînassé, que bu leurs cafés et que fumé leurs clopes'.
Personne n'a pu encore me dire si les grévistes atteignent leur but avec ces actions.

Il a presque failli adorer notre NS (=SNCF hollandaise).

Montpellier 9 - Montpellier

Het wil maar niet vlotten, iets schrijven over Montpellier. Hoe dat komt ? Heel simpel. Als provinciaal in deze stad geniet ik van het stadse leven. Restaurantjes; terrasjes, bioscoop, veel leuke kleine winkeltjes in net zoveel leuke kleine straatjes, boekwinkels, parkjes en musea, alles heb ik hier binnen handbereik. Geen droge boterham tussen de middag maar een compleet menu mét wijn. Dàt werk. Wat zijn we toch een stelletje sukkels in Nederland. Montpellier heeft overigens de perfecte maat; niet te groot en niet te klein. Een mooie oude stad én een nieuw modern gedeelte. Onderzoek in Frankrijk wees onlangs uit dat Montpellier en Toulouse de favoriete steden zijn waar de Fransen het liefste willen wonen. Ik bedoel maar, da's toch mooi even boffen.

's Morgens heb ik les, twee keer per week ook s'middags. De klassensamenstelling wijzigt elke week maar mijn 'vaste' klasgenoten zijn Anya, een 26-jarige journaliste uit Kroatië en de19-jarige intelligente Danya uit Kazachstan die normaliter rechten studeert. Anya is levendig en enthousiast, Danya lijkt Montpellier meer als een strafkamp te ervaren, 6 maanden London bevielen haar beter, Engeland is veel leuker. Ze slaapt wel eens tijdens de les en droomt dan wellicht over London. Tja,dat kan gebeuren je als je ouders veel geld hebben.

Ik had meer zweetwerk en oefeningen verwacht maar het Nieuwe Leren heeft hier ook zijn intrede gedaan. We praten wat af over allerlei thema's. Het is wat als je met een alleraardigste18-jarige jongen uit de Emiraten van gedachten moet wisselen over het verschil tussen het mannelijke en het vrouwelijke brein. Dan valt er veel (niet) uit te leggen. Laten we zeggen, goed voor mijn Frans en goed voor zijn kennis van de westerse cultuur als toekomstig werknemer bij het Louvre in Abu Dhabi.


Ik ben gematigd tevreden over het niveau.

Overigens met het weer wil het even niet echt vlotten hier.

Met het treinverkeer al helemaal niet trouwens.

Ik kom er nog op terug. Misschien.
----------------------------------------------------------------------------------------
J’essaie d’écrire un peu sur Montpellier mais ça n’avance pas. D’où ça vient ?
Etant provinciale je me régale de la vie urbaine; Les restaurants, les terrasses; le ciné; tous les jolis petits magasins dans autant de jolies petites rues, les librairies, les parcs et les musées, ici j’ai tout à portée de main. A midi pas de tartines sèches mais un menu complet et du vin en plus ! Ici c’est comme ça. Comme nous sommes de pauvres diables aux Pays-Bas !

Montpellier d’ailleurs a une taille idéale: pas trop grand et pas trop petit. Un joli centre ville ancien et une partie moderne. Des enquêtes récentes ont montrés que Montpellier et Toulouse étaient les villes les plus appréciées par les Français pour y vivre. Eh bien, je suis bien tombéé !

J’ai cours tous les matins et deux après-midi par semaine. Le groupe de la classe change chaque semaine mais mes compratriotes ‘fixes’ sont Anya, une journaliste de la Croatie qui a 26 ans et l’intelligente Danya de Kazachstan, étudiante en droit qui a 19 ans. Anya et vive et enthousiaste. Pour Danya Montpellier est plutôt un camp disciplinaire. Elle a trouvé la Grande Bretagne plus agréable aprés 6 mois à Londres. Parfois elle semble dormir pendant les cours et, peut-être rêve-t-elle de Londres. Pourquoi pas sii tes parents ont de l’argent.

Je m’étais attendu à plus de travail de sueur et d’exercises mais ici aussi le ‘nouvel apprentissage’ a fait son entrée. Nous parlons beaucoup et de toutes sortes de thèmes. C’est pas mal si on doit échanger ses idées sur la différence entre le cerveau masculin et féminin avec un Saoudien trop aimable de 18 ans. Je constate qu’il y a beaucoup à expliquer. Disons que c’est bon pour mon français et pour son apprentissage des aspects sociaux de la culture occidentale d’autant qu’il sera un futur employé du Louvre à Abu Dhabi.


Je suis moyennement contente.


D’ailleurs, le temps, question météo, tout va pour le mieux.

Question de transport, notamment les trains, même chose.
Je reviendrais encore là-dessus. Peut-être.